Gisteravond 8 februari was de finissage van de tentoonstelling “Uitgepakt: van Kist naar Kast” in het Moluks Historisch Museum te Den Haag. Eigenlijk was het een vervroegde finissage want de tentoonstelling is nog tot 18 februari te zien. En als je de kans hebt, is het de moeite waard om even te gaan.
De avond begon met een welkomstwoord door de directeur Henri Timisela, waarin hij alle medewerkers en vrijwilligers van het museum bedankte. Een klein museum zoals het MHM kan niet zonder vrijwilligers. Vooral nu het museum de collectie weer op één plek bij elkaar gevoegd heeft in plaats van verspreid over het land. Daarnaast noemde Henri de samenwerking met het project Wyldemerck als een succesvol project die het Moluks erfgoed op de archeologische kaart zet. Vervolgens gaf Henri aandacht aan de jongere generatie die op eigen wijze bezig is met het erfgoed zoals spoken word artist Darsay (Akollo) en kunstenaar Finn Maätita. Het museum zelf gaat de Molukse gemeenschap opzoeken door een podcast en vodcast te gaan maken bij de mensen in het land. Yanise Zijlstra gaat hier het voortouw voor nemen en iedereen werd opgeroepen zich bij haar te melden als ze nog een voorwerp hebben waarover een goed verhaal te vertellen is. Huib Akihary gaf vervolgens een korte inleiding over de tentoonstelling die eigenlijk ontstaan is uit een tijdelijk gebrek aan ruimte waardoor alle grote objecten even creatief gebruikt zijn. Naast alle kisten en koffers is er een kamer uit een barak nagebouwd in het museum. Met originele deuren, lichtknopjes, bedden en zoals de titel doet vermoeden, kasten.
Hierna volgde een optreden van spoken word kunstenaar Darsay. Die met kleine technische ingrepen een mooie performance bracht waarin zijn eigen stem en achtergrondgeluiden een mooie sfeer neerzette. Dit laat zien dat de jonge generatie op een eigen manier het Moluks verhaal vertelt en zo de geschiedenis doorgeeft.
Het centrale deel werd afgesloten door een muzikaal optreden van de band Ampat. Ze moesten zichzelf een beetje verontschuldigen omdat ze bedachten dat ze rustige liedjes zongen waar dansen wat moeilijker op was. Maar het is ook wel fijn om gewoon rustig mee te deinen op de muziek. Ondertussen werden er lekkere hapjes rondgebracht, wat de sfeer natuurlijk alleen maar ten goede brengt.
Na het centrale deel van de avond konden we de tentoonstelling bezoeken. Huib gaf uitleg en de drukte in de barak liet zien dat de mensen dit een indrukwekkende tentoonstelling vonden. De kamer had de afmetingen van een gemiddelde kamer waar een gezin in verbleef in de woonoorden. Het was meteen duidelijk hoe klein dat eigenlijk is. De sfeer werd verhoogd doordat alle elementen origineel waren inclusief de lichtknopjes die werkten. Huib vertelde dat hij bij de installatie wel even schrok omdat de klok die uitgepakt was het spontaan weer deed en op het uur van zich deed horen. Ook vertelde hij dat de bezoekers emotioneel worden omdat ze zoveel herkennen. Ikzelf vond de inventariskaart aan de muur het indrukwekkends omdat deze toont hoe afgemeten alles was. Ook het feit dat je de kamer in kon stappen, gaf het meer betekenis en gevoel dan alle andere opstellingen die ik tot nu toe heb gezien, waar je toch altijd op een afstand wordt gehouden. Hier kon je de ruimte met alle spullen erin echt beleven.
Na het bezoek aan de tentoonstelling was er nog ruimte om gezellig met elkaar te praten en wat lekkers te eten. Ik zag nog wat mensen toch een dansje wagen op de muziek van Ampat die weer aan het spelen waren in de grote zaal. Het was een geslaagde avond waar jong en oud op een ontspannen manier met het Molukse erfgoed bezig waren. En als je nog de kans hebt voor 18 februari, ga even langs.
Moluks Erfgoed 